บนถนนของความเป็น "หนุ่ม"

ใครๆ ก็ไม่อยากถูกด่วนตัดสินจากคนอื่นด้วยเพราะความผิวเผินจากภายนอก หลายคนยกมือค้านบอก ช่างแม่ง! แต่กับกรณีเรื่อ งที่เกี่ยวข้องกับคำตัดสินที่มีผลชี้วัดในระดับ "ความเป็นความตาย" ของชีวิต บางทีคำว่า "ช่างแม่ง" อาจจะต้องโยนทิ้งลงชักโครก ทั้งคนที่ถูกตัดสิน และสำคัญยิ่งสุดๆ ก็คือคนที่ตัดสินชีวิตคนอื่น 12 Angry Men ว่าด้วยเรื่องราวการพิพากษาของคณะลูกขุน 12 คน ที่ต้องพิจารณาคดีฆาตกรรม โดยมีเด็กหนุ่มตกเป็นจำเลยในข้อหาฆาตกรรมพ่อตัวเอง โดยบทสรุปของคดีมีกติกาอยู่ว่าทั้ง 12 เสียง ในห้องพิจารณาคดี ต้องลงมติเป็นเอกฉันท์ 12:0 กันเท่านั้น ถ้าคะแนนเสียงต่างจากนี้ ต้องถกกันใหม่ เพื่อหาข้อสรุปให้เป็นเสียงเอกฉันท์ที่ 12:0 อย่างเดียว หนังขับเคลื่อนเรื่องทั้งหมด ผ่านบทสนทนาของคณะลูกขุน 12 ชีวิต ในห้องพิจารณาคดีเพียงโลเคชั่นเดียว และความสนุกก็อยู่ที่ตรงบทสนทนามันส์ๆ อันดุเดือด และร้อนระอุ (รวมทั้งสภาพอากาศในห้องด้วย) เพื่อถกหาข้อสรุปว่าเด็กคนนั้นเป็นฆาตกรจริงๆ หรือไม่ และถ้าหวยออกมาเป็น 12 เสียงว่าเด็กผิดจริง โทษของเด็กก็คือประหารชีวิต ประเด็นที่น่าสนใจของแก่นเรื่อง คือการเผยสัน...

ยอมรับแบบเต็มหัวใจ และปฏิเสธไม่ได้ว่า Linkin Park และ Chester Bennington มีอิทธิพลและเป็นแรงบันดาลใจเริ่มต้นในการฟังเพลงร็อคสากลของผม จะปฏิเสธได้ยังไงในเมื่อม้วนเทปสองม้วนแรกในชีวิตที่ซื้อด้วยเงินตัวเองตอน ม.5 คือ Linkin Park สองชุดแรก ผมยังจำวันที่ตัวเองกำเงินเดินเข้าร้านแมงป่องได้ แล้วจากนั้นก็ไปซื้อซาวน์เบ้าท์เกือบสามร้อยบาท ที่แถมหูฟังง่อยๆ ติดมา แต่นั้นก็ไม่สำคัญ เพราะคุณภาพซาวน์เบ้าท์สุดเห่ย ถูกกลบด้วยความมันส์สั่นประสาทตั้งแต่แทร็คแรกอย่าง Papercut ในอัลบั้ม Hybrid Theory ไปจนถึงแทร็คสุดท้ายในอัลบั้ม Meteora อย่างเพลง Numb ตลอดทางตอนผมกำลังนั่งรถเมล์พร้อมกับฮัมเพลงประกอบ แม้กระทั่งตอน ม.5 ตัดแว่นสายตา ผมก็เลือกแว่นทรงเดียวกันกับ Chester โปสเตอร์ เสื้อ Linkin Park ก็เป็นวงแรกที่ผมหาซื้อมาสนองกิเลส ยังไม่พอ สไตล์การแต่งตัวในช่วงนั้นผมก็เต็มใจแต่งตาม Chester แบบไม่เคอะเขิน Linkin Park นอกจากจะช่วยเปิดโลกเพลงร็อคสากลแล้ว ยังเปรียบเสมือนฐานอันแข็งแกร่งของผมในการต่อยอดไปฟังเพลงร็อคสากลแนวอื่นๆ และช่วยให้ผมค้นหาแนวเพลงร็อคที่ตัวเองชอบจริงๆ อันนี้คือสิ่งที่มีคุณค่ามาก ...

พลันที่ได้รู้ว่าหนังสือ "เดินสู่อิสรภาพ" สารคดีกึ่งธรรมะจากเรื่องราวชีวิตจริงของอดีตอาจารย์สอนวิชาปรัชญาและศาสนา ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่เดินเท้าจากเชียงใหม่กลับบ้านเกิดที่เกาะสมุย โดยไม่ใช้เงินซักบาท วางสถานะทางสังคมทุกสิ่งอย่างไว้ข้างหลัง เดินทางเพื่อออกตามหาความหมายในชีวิตบางอย่าง ช่วงเวลา 2 วัน ของผม กับตัวหนังสือ 500 หน้า ก็ผ่านตาจบไปอย่างรวดเร็ว มีคำถามหลายข้อเกิดขึ้นในหัวตั้งแต่ก่อนอ่าน และระหว่างที่อ่าน เช่น ทำไมต้องเดิน   ทำไมไม่ใช้เงินระหว่างเดินทาง   ฯลฯ   ซึ่งความสงสัยทั้งหมดนั้น ก็ได้ตอบคำถาม ก่อนจะร่วมไปตามหา "อิสรภาพ" ภายในจิตใจ และ "มิตรภาพ" ระหว่างการเดินทาง และนี่คือสิ่งที่ได้จากหนังสือ ความกลัว การเดินทางช่วยทลายกำแพง "ความกลัว" ของเราให้พังลง แต่ในขณะที่เรากำลังทลายของตัวเองอยู่นั้น สิ่งที่หลายคนหลงลืมไปคือ กำแพงความกลัวของคนอื่นที่ได้พบปะเราได้ทลายลงไปหรือไม่ ในเมื่อเราทั้งสองต่างเป็นคนแปลกหน้าของกันล่ะกันในห้วงเวลานั้น และการจะทำให้ทั้งเราและเขาหายไปจากความกลัว คือการหยิบยื่นไมตรีให้ ง่ายสุดคือยิ้มน...

ให้หลังจากลงทะเบียนเรียน “ วิชาผจญภัย ” ได้ไม่นาน บุรุษหนุ่มจากเมืองรถม้า ก็ขันอาสาพาผมย่ำราตรีในนครพิงค์แบบเต็มคราบเป็นหนแรก “ ธีรเนม ” เป็นมิตรสหายคนแรกที่นี่ของผม แถมยังเป็นเหมือนพี่ในที่ทำงาน และน้องชายเมื่อว่ากันด้วยตัวเลขเรื่องอายุ พวกเราออกสตาร์ทกันด้วยร้าน “ ท่าช้าง คาเฟ่ ” ร้านที่วัยรุ่นแถวบางกอกกระชุ่นว่า “ ซักครั้งต้องมาเยือน ” ร้านนี้ถ้าจะให้คำจำกัดความ ผมคงนึกออกอยู่ 4 อย่าง คือ หนึ่ง เด็กเสิร์ฟชายล้วนที่ร่างกายอุดมไปด้วยรอยสักชนิดที่สาวๆ กรี๊ดกร๊าด แต่บางทีก็รู้สึกพวกเขา “ เอาเรื่อง ” สอง Cocktail Bucket นามว่า “ แสงสว่าง ” ที่มีส่วนผสมของ “ เหล้าแสงโสม ” อันเป็นลายเซ็นต์ของทางร้าน ที่ครั้งนึงเคยน็อคผมในระดับ “ ภาพหาย ” มาแล้ว และสาม หญิงเยอะ ซึ่งความทรงจำเดียวผมที่มีหาใช่ความสวยงามของพวกหล่อน แต่เป็นถุงอ้วกที่ห้อยไว้ข้างเก้าอี้ ในระหว่างที่พวกเธอร่ำสุรา ไฟคนหนุ่มอย่างพวกเรากำลังเริ่มจะปะทุ  จาก “ ท่าช้าง คาเฟ่ ” ก็มายังร้าน “Warm Up Café”  ธีรเนม เลือกทำเลกับโซนเวทีด้านนอก เขาบอกผมว่าตรงนี้เยี่ยมที่สุด หากจะเหล่มองสาวๆ หรือถ้าหากผมจะเสพดนตร...

ในชั้นเรียน วิชาผจญภัย เด็กชาย อภิชาติ เพิ่งลงทะเบียนเรียนเป็นจริงเป็นจังครั้งแรก เมื่อ 4 ปีก่อน หลังจากพบว่าชีวิตของเขาบนโลกเบี้ยวๆ ใบนี้ ไม่ได้มีแค่วิชาทำมาหากิน เป็นธรรมดาของเด็กชายที่ดูจะตื่นเต้นไปซะทุกอย่างที่อยู่รอบตัว เพื่อนร่วมชั้น รวมทั้งคุณครู “เด็กชาย อภิชาติ” คุณครูขานชื่อเรียกเด็กชายตัวน้อยๆ ที่นั่งชิดหน้าต่างอยู่เกือบหลังห้อง “มาๆ มาครับ ! ” เด็กชายขานตอบกลับ ในขนาดที่สายตายังวอกแวกมองสิ่งต่างๆ รอบตัว ที่เขายังไม่ค่อยคุ้นชินดี ในชั้นเรียนวิชานี้ คุณครูไม่ได้แนะนำอะไรมาก อันที่จริง นี่น่าจะเป็นการเรียนรู้ด้วยตัวเองเสียมากกว่า ที่จะมีคนมายืนพูดๆ แล้วให้นักเรียนคอยจดตามบนกระดานดำ แถมน่าจะเป็นการเรียนรู้ด้วยตัวเองที่เน้นกิจกรรมเป็นหลัก ซึ่งใครชอบผจญภัยแบบไหน ก็แค่ไปที่ชอบๆ เด็กชายหยิบแผนที่เมืองเชียงใหม่ ที่ยับยู่ยี่ เพราะเปียกฝนเมื่อหลายวันก่อนกางออกมา บนแผนที่ที่เต็มไปด้วยตรอกซอกซอยเยอะแยะ รวมทั้งสถานที่ท่องเที่ยว เขาเลือกจิ้มมาที่วัดเจดีย์หลวงก่อนใครเพื่อน ในขณะที่หลายๆ คนเลือกที่จะหนีขึ้นดอย เพื่อไปสักการะพระธาตุดอยสุเทพ เด็กชายดูตื่นตาไปกับ...

จำความรู้สึกแรก ตอนที่เจอ “เธอ” คนที่ถูกใจกันได้มั้ยครับ ? ถ้าจำได้ ผมก็รู้สึกแบบนั้น ตอนครั้งแรกที่เจอถนนต้นยางสายเชียงใหม่ – ลำพูน ที่สำคัญ กล้าเดิมพันโดยการกระโดดเตะต้นยางยักษ์ขาหักสองท่อนทันที ถ้ามีถนนเส้นอื่นในเชียงใหม่ให้ผมยอมก้มหัวศิโรราบในความมีเสน่ห์ เสน่ห์ กับ สวย สองอย่างนี้ไม่เหมือนกัน เสน่ห์ คือ ลักษณะที่ชวนให้รัก ผู้หญิงบางคนไม่สวย แต่มีเสน่ห์ ในขณะที่บางคนสวย แต่ไม่มีเสน่ห์ ถามผม ผมก็จะตอบว่า ชอบคนมีเสน่ห์ มองแล้วไม่มีเบื่อ หลังจากรอนแรมด้วยมอเตอร์ไซค์แม่บ้าน จากแดนอีสาน มายังนครพิงค์ ด้วยเวลา 2 วัน กับอีก 2 คืน มือที่ไหม้เกรียมจากอุณหภูมิกว่า 30 องศา ชนิดที่หำในร่มผ้าแทบระเบิด ก็ค่อยๆ บิดพาร่างของผมเข้าสู่เมืองเชียงใหม่  ลำพูน - สารภี - เชียงใหม่ สองข้างทางผายมือต้อนรับด้วยต้นขี้เหล็กที่ปลูกเรียงราย ก่อนจะสับเปลี่ยนเป็นต้นยางนา เมื่อเข้าสู่เขตอำเภอสารภี ต้นยางนาอายุร้อยกว่าปี กับขนาดความสูงหลายสิบเมตร รอบต้นมีผ้าสบงจีวรสีเหลืองพันรอบ ตามแนวคิดเรื่อง พิธีกรรม"บวชป่า" เพื่อรักษาป่าไว้ให้คงอยู่ มองดูแล้วให้อารมณ์เหมือนกับเจ้าบ้า...

ในขณะที่ American Sniper ถูกนำเสนอจากเรื่องจริง และเชิดชูวีรบุรุษสงครามในแง่ของการสังหารข้าศึก Hacksaw Ridge ถูกหยิบจับมานำเสนออีกมุม กับงานเชิดชูวีรบุรุษสงครามในแง่ของการ “ช่วยเหลือ” สหายร่วมรบ เดสมันด์ ดอสส์ บุรุษผู้ที่สมัครรับใช้ชาติ  โดยปฏิเสธการใช้อาวุธเข่นฆ่า กับการเป็นแพทย์สนามของกองทัพสหรัฐ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่สู้รบเพื่อยึดเกาะโอกินาวาในเดือนพฤษภาคมปี 1945 ศรัทธาอันแรงกล้าในการปฏิเสธการเข่นฆ่าผู้คนของ เดสมันด์ ดอสส์ มาจากปมในวัยเด็กเกี่ยวกับปัญหาครอบครัว (พ่อขี้เมา อดีตทหารผ่านศึก ที่สูญเสียเพื่อนในสงคราม) ที่ เดสมันด์ ดอสส์ ถูกมองว่าแปลกประหลาดในสายตาของคนรอบข้าง โดยเฉพาะกับเพื่อนในกองทัพ การปฏิเสธไม่เป็นเหมือนกับคนอื่น ด้วยความเชื่อที่ว่า ถ้าไม่ศรัทธาในตัวเองต่อความเชื่อดังกล่าวแล้ว ชีวิตของเขาก็แทบจะไม่มีค่าอะไร การต่อสู้ภายในจิตใจต่อความเชื่อดังกล่าวของ เดสมันด์ ดอสส์ ดุเดือดไม่แพ้ในสมรภูมิรบ ประเด็นเรื่องศาสนาที่น่าสนใจในเรื่องคือ ต่อให้คุณถือปืนจ่อคน และไม่ได้เหนี่ยวไกปืนยิง ก็เท่ากับคุณได้ฆ่าคนไปแล้ว ฆ่ามาจากภายในจิตใจ ที่เข้าทำ...